logo
 
?

казино монте карло

Казиното Монте Карло е во сопственост и управувано од страна на Société des bains de mer de Monaco, државна компанија во која владата на Монако и кралското семејство имаат главен интерес.

Компанијата исто така ги поседува најважните хотели, спортски клубови, кетеринг службите и ноќните клубови низ Монако. Приходите од предложениот ризик требало да ја спаси куќата на Грималди од банкрот.

Постојаните финансиски проблеми на владејачката фамилија, посебно дошле до израз по загубата на даночните приходи од отцепените градови, Ментон и Рокебруне, кои прогласиле независност од Монако во 1848 година и одбиле да плаќаат даноци на маслото од маслинки и овошјето наложени од страна на Грималди.

Во 1854 година, Шарл, синот на Флорестан и идниот кнез на Монако, вработил француска екипа составена од писателот Албер Оберт и деловникот Наполеон Ланглоис за да создадат развоен план и да напишат проспект како да соберат 4 милиони франци, кои биле потребни за изградба на спа центар за лечење од различни болести, коцкарско казино по примерот на казиното „Bad Homburg“ и вили во англиски стил.

Со дозвола за концесија од 30 години, за управување со спа центрите и коцкарските маси, Ауберт и Ланглоис го отвориле првото казино во 1856 година во вилата Белеву.

Со намера ова да биде само привремена локација, зградата била модерна вила во Ла Кондамин.

Во наредните години, казиното било преместувано неколку пати се додека не завршило во областа наречена Ле Спелуг.

Во 1850-тите години, Монако изгледал како место кое немало шанси да успее како летувалиште.

Недостатокот од патишта кои се потребни за да го поврзат Монако со Ница и остатокот од Европа, недостатокот од удобни сместувања за посетителите, како и неуспехот на концесионерите да го промовираат новото летувалиште довело до резултат на многу помалку постетители отколку што се предвидувало.

Немоќни да го зголемат капиталот кој бил потребен за управување со компанијата, губејќи го претпријатието, Ауберт и Ланглоис ги предале своите управувачки права на Frossard de Lilbonne, кој за возврат ги дал на Пјер Август Давал во 1857 година.

Иако казиното во 1959 почнало да создава профит, Давал не бил заинтересиран во почетокот за таа работа.

Исто како и неговите предци, тој бил некомпетентен и со недостаток на способност да го донесе коцкарското претпријатие на скалата на успех предвидена од страна на кнегињата Каролина. Ено во Германија, со надеж да го придобие Франсоа Бланк, француски претприемач и управител на казиното Bad Homburg. Требало многу време и убедување од страна на кнегињата Каролина за да го убеди Бланк да се пресели во Монако.